skip to main content

Ιστορικά στοιχεία του ορεινού Δικτύου επικοινωνίας

Στις αρχές του 20ου αιώνα υπήρχε μόνο μία αμαξιτή οδός από την πόλη των Σερρών που οδηγούσε προς τον ορεινό όγκο, βόρεια αυτής, ενώνοντας τη πόλη με τον οικισμό της Βροντούς, περνώντας μέσα από τον οικισμό Ελαιώνα (Ντουτλί) και διανοιγμένη ανατολικότερα της σημερινής της χάραξης.

Αυτή αποτελούσε και τον κύριο οδικό άξονα της ανατολικής πλευράς που συνέδεε τους οικισμούς και πέρα των συνόρων.

Τελικά η διαδρομή που ακολουθούσε, ως σύγχρονος δρόμος, δεν ήταν και πολύ μεγάλη αφού έφθανε, με την επίσημη μορφή της , μόλις μέχρι το 20ο χλμ Σερρών –Βροντούς. Μετά, μεταμορφωμένη, ως ημιονική χαμήλωνε προς το ρέμα Προδρόμου, το οποίο υπερπηδούσε με την «διαβολογέφυρα» ακολουθώντας την ανατολική όχθη του και αμέσως αναπτύσσοντας ένα κλάδο προς την Κ.Βροντού.

Ο κύριος άξονας επανερχόμενος με άλλη γέφυρα ύστερα από 4 χλμ στο αριστερό τμήμα του ρέματος και πριν φθάσει στο ύψος της κοινότητας Α. Βροντού, δημιουργεί νέο κλάδο προς τα ανατολικά (ο οποίος ενώνεται με τον

προηγούμενο της γέφυρας) και αμέσως μετά ένα άλλο προς τα ΒΔ , ο οποίος ανέρχεται στον Λαϊλιά αγκαλιάζοντας την έξαρση του Πρ. Ηλία από τον νότο.

Τελικά διασχίζοντας όλο το κεντρικό επίπεδο του δάσους διχάζεται κατερχόμενος προς το Αχλαδοχώρι, ένας κλάδος και προς το Καπνόφυτο άλλος.

Ως τελικός σταθμός και των δύο φαίνεται ότι είναι το Άγκιστρο και το Λέχοβο.

Απ εδώ η διαδρομή γρήγορα σχηματίζεται με κατεύθυνση εκτός συνόρων δίνοντας σαφή εικόνα για την σπουδαιότητα των δύο μεγάλων οικισμών. Του Αχλαδοχωρίου και του Αγκίστρου.

Από τον μεν πρώτο, έχουμε διαδρομές προς Βροντού, Κατάφυτο, Τέσοβο (Βουλγαρία), προς Άγκιστρο, Σιδηρόκαστρο, Προμαχώνα, Λαϊλιά, Πέτροβο (Βουλγαρία) και από τον δεύτερο προς Αχλαδοχώρι, Σιδηρόκαστρο, Προμαχώνα, Λαϊλιά , Βροντού.

Η μόνη αξιόπιστη διαδρομή από τις Σέρρες για τον Λαϊλιά φαίνεται ότιπαραμένει από τον άξονα της Βροντούς, άσχετα αν το μήκος της είναι σημαντικό.

Βέβαια υπάρχει και μια διαδρομή από την Ορεινή η οποία ξεκινάει από την δυτική πλευρά της πόλης των Σερρών και δια του Μετοχίου, Ι.Μ Βύσανης και Ορεινής ( Ρέμα Α. Ορεινής) καταλήγει στον Λαϊλιά, με το τελευταίο τμήμα της να περιέχει σημαντικές ανοδικές κλίσεις.

Όλη αυτή η διάρθρωση του οδικού δικτύου αποδεικνύει πως τα δύο μεγάλα κέντρα Βροντού και Αχλαδοχώρι ( διέθεταν ακόμη και τζαμιά) συγκροτούν την επικοινωνία και το εμπόριο των ορεινών βόρειων περιοχών επικοινωνώντας με μεγαλύτερη ευκολία ακόμη και πέραν των ρευστών συνόρων, ενώ οι Σέρρες ελέγχουν το εμπόριο όλης της πεδιάδας του νομού.

Αργότερα, το 1913 και ειδικά το 1916-17, οι πολεμικές επιχειρήσεις διαμορφώνουν αμυντικές ζώνες που απαιτούν νέους άξονες επικοινωνίας και προσέγγισης για τα οχυρωματικά έργα. Διανοίγονται έτσι νέοι δρόμοι και

βελτιώνονται αρκετοί υπάρχοντες προς τα ορεινά. Παράλληλα οι πολεμικές ανάγκες απαιτούν ικανοποιητικές ποσότητες ξυλείας που η συγκομιδή και η μεταφορά τους θεωρούνται στρατηγικής σημασίας. Οι δρόμοι συνεχώς βελτιώνονται έτσι που να δέχονται την κυκλοφορία των αυτοκινήτων τώρα και όχι μόνο των ζώων φόρτου.

Οι έμποροι δασικών προϊόντων εγκαθίστανται στο δάσος του Λαϊλιά και τα φορτία της τεχνικής ξυλείας, απαραίτητης πλέον για την επούλωση των πληγών του πολέμου, ολοένα και αυξάνονται σε βάρος και μήκος. Σιγά –σιγά, οι άμαξες που έσυραν τα βόδια ή άλογα, αντικαθίστανται από φορτηγά αυτοκίνητα που απαιτούν καλύτερες οδικές συνθήκες.

Από την άλλη, τα σύνορα έχουν κλείσει οριστικά και η επικοινωνία έχει διακοπεί μεταξύ των ορεινών οικισμών, που αρχίζουν πλέον να φυτοζωούν.

Αναγκαστικά στρέφονται χαμηλότερα, προς την πεδιάδα.

Όσοι αποφάσισαν να μείνουν λειτουργούν στα όρια της ανοχής. Μικρός κλήρος, πολλή κτηνοτροφία, μικρή βλαστητική περίοδος, δύσκολες συνθήκες εργασίας, μεγάλα τα έξοδα διακίνησης των προϊόντων. Ένα μόνο απομένει, η ξυλεία. Τα ζώα φόρτου γεμίζουν τα μονοπάτια και τους νέους δρόμους κουβαλώντας μέρα νύχτα καυσόξυλα, ακόμη και χρήσιμη ξυλεία, που απαιτούν οι ανάγκες των κατοίκων της πόλης. Οι περιοχές γύρω από τους ορεινούς οικισμούς σταδιακά απογυμνώνονται ακολουθώντας σχηματικά όμορους κύκλους συνεχώς διευρυμένους.

 

Πηγή :Κωνσταντίνος Μ. Βαβαλέκας Δασολόγος

Σέρρες-2007