skip to main content

Βόλτα στις γειτονιές της Ανω Βρόντους

Καθώς κλείνει το πρώτο δεκαήμερο του Οκτώβρη, παίρνουμε το δρόμο για την πόλη των Σερρών. Όμορφη πόλη, ζωντανή αλλά και συνωστισμένη, με τις ωραίες τοποθεσίες, τις γειτονιές με παλιά σπίτια και τις παραδοσιακές της νοστιμιές. Βόρεια της πόλης βρίσκουμε την ορεινή αρτηρία προς Μονή Τιμίου Προδρόμου, Ελαιώνα και Βρόντου. Ωραία διαδρομή, για λάτρεις της αυτοκίνησης που τους γοητεύει η ήρεμη οδήγηση σε δρόμους μοναχικούς, με βοσκοτόπια και μακρινούς ορίζοντες, ανηφοριές με αλλεπάλληλες στροφές, κλειστές και ανοιχτές. Μερικά χιλιόμετρα πιο πάνω αρχίζει να μας συντροφεύει ο ήπιος όγκος του Μενοίκιου. Κατάφυτες είναι οι πλαγιές και οι ρεματιές, ενώ η μακριά κορυφογραμμή γυμνή και ομαλή, ιδανική για πολύωρη διάσχιση με τα πόδια.

Τους αρχικούς θάμνους, κυρίως από πουρνάρια, διαδέχεται σταδιακά πυκνή βλάστηση με βαλανιδιές, γάβρους και αμέτρητες φουντουκιές. Στις ρεματιές χρυσίζουν τα φυλλώματα των πλατάνων, μια κερασιά προβάλλει κατακόκκινη, στις ψηλότερες πλαγιές έχουν αρχίσει να χρωματίζονται οι οξιές. Να κι ένα χωραφάκι κάτω από το δρόμο, όπου μαζεύουν τις τελευταίες πατάτες της φετινής σοδειάς. Δίπλα του κυλάει ένα ρέμα με πολύ καλή ροή. Τόπος ειδυλλιακός με μικρά ξέφωτα στις ομαλές λοφοπλαγιές, φτέρες χρυσοκίτρινες και πεύκα βαθυπράσινα. Είναι μια μέρα ηλιόλουστη και ζεστή, με ευχάριστο αεράκι, όμορφα σύννεφα και βαθυγάλαζο ουρανό. Εδώ στα ψηλώματα το φθινοπωράκι έχει κιόλας ξεκινήσει. Για ένα τουλάχιστον μήνα η φύση θα στολίζει με τα ωραιότερα χρώματα της τον ορεινό τούτο τόπο, καθώς και όλους τους όμοιους μ' αυτόν. Αυτή την υπέροχη εποχή δεν πρέπει κάποιος να είναι κλεισμένος σε γραφεία και σε σπίτια. Αξίζει να έχει μια πολυήμερη άδεια, να είναι απελευθερωμένος από τις υποχρεώσεις της καθημερινότητας, να ταξιδεύει διαρκώς από βουνό σε βουνό, να φωτογραφίζει, ν' αλλάζει παραστάσεις, να χαίρεται την τελευταία εκρηκτική εμφάνιση της φύσης, πριν από την πολύμηνη κατήφεια του χειμώνα.

Αφήνουμε δεξιά μας την διακλάδωση για Κάτω Βρόντου και Νευροκόπι και, πέντε περίπου χιλιόμετρα μετά, μπαίνουμε στα πρώτα σπίτια της Άνω Βρόντους. Σε υπερυψωμένο σημείο στην είσοδο του χωριού κάνουμε μια μικρή στάση στον χώρο ενός εγκαταλειμμένου στρατοπέδου, που μας φέρνει στο νου τα χρόνια της αμοιβαίας καχυποψίας με τους γείτονες Βουλγάρους. Το χωριό απλώνεται λίγο χαμηλότερα με τις κόκκινες κεραμοσκεπές και τα σύγχρονης αρχιτεκτονικής σπίτια, που έχουν αντικαταστήσει τα, κατεστραμμένα από τους πολέμους, παλιά και παραδοσιακά. Ευτυχώς πολύ κοντά μας, εξακολουθεί να παραμένει ολόρθο και αγέρωχο, το πανύψηλο πέτρινο καμπαναριό, χτισμένο το 1870. Οι τέσσερις καμπάνες του είναι κατασκευασμένες από τους φημισμένους ντόπιους μάστορες, που έκαναν εξαγωγή της τέχνης τους και σε πολλές άλλες περιοχές.

Είναι θαύμα, πώς το πανύψηλο τούτο κτίσμα κατάφερε να επιβιώσει από τις τόσες κακουχίες που έπληξαν τον τόπο. Αν όμως το κωδωνοστάσιο εξακολουθεί με την επιβλητική παρουσία του να αποτελεί το αδιαφιλονίκητο σύμβολο του χωριού, δεν συμβαίνει το ίδιο και με την χτισμένη το 1860 εκκλησία της Παναγίας. Βρίσκεται στα ψηλώματα, ακριβώς έξω από τα τελευταία σπίτια του χωριού. Δίπλα της είναι ένα υπαίθριο γηπεδάκι μπάσκετ, ενώ πολύ κοντά βρίσκεται ο επίπεδος εκτεταμένος χώρος, όπου την νύχτα της 9ης Αυγούστου είχαν στηθεί τα τηλεσκόπια για την παρατήρηση των τοπίων του ουρανού. Στο σκοτάδι εκείνης της νύχτας μας είχαν εντυπωσιάσει ο όγκος και οι διαστάσεις της ερειπωμένης εκκλησίας. Σήμερα, στο φως της μέρας, έχουμε την δυνατότητα να αξιολογήσουμε την πραγματική κατάσταση και τις λεπτομέρειες της αρχιτεκτονικής της.

Η εκκλησία της Παναγιάς βρίσκεται λίγο έξω από το χωριό. Χτίστηκε το 1860 καταστράφηκε όμως από πυρκαγιά το 1913


Η εκκλησία καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1913. Η σκεπή κατέπεσε, οι τοίχοι ωστόσο άντεξαν στις φθορές του αιώνα που μεσολάβησε και εξακολουθούν να διατηρούνται. Η τοιχοδομία τους είναι ισχυρή και αποτελείται από αργολιθοδομή και ασβεστοκονίαμα, με πάχος που πλησιάζει το ένα μέτρο. Όλος ο εσωτερικός χώρος της εκκλησίας είναι καλυμμένος από πανύψηλα χόρτα, που κρύβουν από κάτω πολλές παγίδες είτε από λακκούβες είτε από πέτρες. Πολύ καλά διατηρείται και η κόγχη του Ιερού, τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά. Πολλά απ' αυτά διατηρούν ακόμη τις βαριές τους σιδεριές. Δύο είναι στρόγγυλα. Το περίγραμμα των παραθύρων, παραλληλόγραμμο ή στρόγγυλο, υποστηρίζεται από λαξευτό, συμπαγές μάρμαρο. Η πολυτέλεια της κατασκευής είναι φανερή. Εξίσου περίτεχνοι, πραγματικά εντυπωσιακοί είναι οι τέσσερις άριστα πελεκημένοι κυλινδρικοί κίονες με τις αντίστοιχες αψίδες, που οριοθετούν τον εξωτερικό δυτικό τοίχο του πρόναου. Μ' έναν πρόχειρο υπολογισμό οι εξωτερικές διαστάσεις του ναού είναι περίπου 22 χ 13 μέτρα. Είναι πραγματικά μεγάλη ατυχία για τον τόπο, να εμφανίζει αυτή την ερειπιώδη μορφή ένα τέτοιο λαμπρό οικοδόμημα. Το επιβλητικό καμπαναριό του 1870 με τις 4 βροντουλιώτικες καμπάνες των αρχών του 20ου αι.

Ο τσιμεντόστρωτος χώρος του γηπέδου μπάσκετ, κοντά στο Ιερό, επίπεδος και καθαρός όπως είναι, αποτελεί ιδανική επιφάνεια για το άπλωμα και στέγνωμα των φασολιών. Η παραγωγή τους, βέβαια, είναι πολύ μικρότερη και όχι τόσο γνωστή όπως της πατάτας. Η ποιότητα τους, ωστόσο, εδώ στο υψόμετρο των 1000 μέτρων είναι εξαίρετη και, από όσους το γνωρίζουν, τα φασόλια της Άνω Βρόντους είναι περιζήτητα.

 

Περιοδικό Ελληνικό Πανόραμα
Τεύχος 66
Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2008