skip to main content

Η χλωρίδα του όρους Βροντού ( Λαϊλιά )

Στην περιοχή του Λαϊλιά έχουν καταγραφεί 515 είδη και άλλες κατώτερες ταξινομικές μονάδες φυτών. Από αυτά τα 64 είναι μονοετή, 40 διετή, 345 πολυετή ποώδη, 44 θάμνοι ή δενδρύλλια και 22 δένδρα κατανεμημένα σε 70 οικογένειες και 240 γένη. Σ' αυτά περιλαμβάνονται μία νέα ποικιλία για την επιστήμη, ή Centaurea orbelica Vel. var. polycephala var. nova, 5 είδη και 2 ποικιλίες νέες για ολόκληρη την Ελλάδα, 2 είδη νέα για την Μακεδονία και 14 είδη και κατώτερες μονάδες νέα για την Α. Μακεδονία και Θράκη.
Την εποχή, που το φυλλοβόλο δάσος του Λαϊλιά είναι αποφυλλωμένο τον ερχομό της Άνοιξης και της νέας βλαστικής περιόδου εμφανίζονται οι λεγόμενοι "προάγγελοι της άνοιξης" δηλαδή τα βολβόφυτα και κονδυλόφυτα: Crocus bilforus, Crocus pulchellas, Crocus chrysanthns, Corybalis densiflora, sulla biforia Primula colymnal, Gayea pratensis.
Στους κλάδους και τους κορμούς της οξυάς στις υγρότερες θέσεις του δάσους αναπτύσσεται πλούσια κρυπτογαμική χλωρίδα, κυρίως λειχήνες όπως Lobaria, Rocella κ.αλ. Αντίθετα λείπουν τελείως τα επίφυτα η μη παράσιτα είδη Loranthus europaeus και Viscum album. (Γκι και ου) ακόμη και τα κοινά σε άλλες περιοχές είδη κισσού Hedera helix, Vitis sylvestris και Lonicera carpinifolium.
Η ποώδης βλάστηση του Λαϊλιά συμφωνεί απόλυτα με την ίδια της κεντρικής Ευρώπης και χαρακτηριστική απόδειξη είναι η ύπαρξη βορείων ειδών:
Athyrium filix - femina, Dentalia dulbifera, Poa nemoralis, Poa pratensis κ.α.

Στις υδατοβριθείς θέσεις του Λαϊλιά σχηματίζονται όξινα βαλτώδη λιβάδια. Το μεγαλύτερο απ' όλα (0,5Km2), το Μπαλτά (Βάλτος) Τσαίρ βρίσκεται στο κέντρο σχεδόν της περιοχής και υπολογίζεται ότι είναι αρκετά βαθύ.
Την βλάστηση του λιβαδιού αυτού χαρακτηρίζει η εμφάνιση του βασικού είδους Eriophorym Latifolium. Μαζί με αυτό απαντώνται και άλλα Cyreraceue, μερικά φυλλόβρυα που μαζί με τον ασκολειχήνα Peltigera canina σχηματίζουν μικρούς βρυοτάπητες.
Σε τέλματα, ρυάκια και γενικά σε υγρούς τόπους του Λαϊλιά φύονται υδροχαρή φυτά, χαρακτηριστικά των οποίων είναι:
Equisetum palustre, Muosotis palustris, Cardamine amara, Mentha longifolia κ.α

Στην αλπική και υπαλπική ζώνη και ειδικά στην ψηλότερη κορυφή του Αλή Μπαμπά ( Προφήτη Ηλία) απαντούν μερικά από τα χαρακτηριστικότερα φυτά όπως: Poa violacea, Festuca varia, Centaurea orbelica, Campanula moesiaca, Ranunculus incomparabilis, ως χαρακτηριστικό μέλος του σχηματισμού των σωρών λίθων και κορημάτων των αλπικών κυρίως υψομέτρων. Iris reichenbiachii , ενδημικό της Βαλκανικής με βόρεια ακτινοβολία. κ.α

Γενικά στο ορεινό όγκο του Λαϊλιά συναντώνται είδη διαφόρου χωρολογίας, αλλά εξ αιτίας γεω ιστορικο χλωριδικών και κλιματικών αιτιών υπερέχουν σε αριθμό τρεις τύποι γεωγραφικής εξάπλωσης των φυτών δηλαδή 1. Υπομεσογειακά είδη 2. Ανατολικά είδη και 3. Βαλκανικοί ενδημίτες.
Τα ευμεσογειακά στοιχεία δεν απουσιάζουν αν και περιορίζονται κυρίως στους πρόποδες του όρους ενώ σε ψηλότερους τόπους εμφανίζονται σπανιότερα.
Από όλα αυτά διαπιστώνεται ότι ο Λαϊλιάς είναι χλωρικά συνδεδεμένος με τα βουνά της Βαλκανικής επαρχίας. Μεγάλος αριθμός φυτών της ανώτερης ζώνης του βουνού αποτελούνται από είδη βόρειας εξάπλωσης. Αλλά δεν λείπει τελείως και το ευμεσογειακό στοιχείο.
Αντίθετα στην κατώτερη ζώνη επικρατεί το μεσογειακό στοιχείο μέχρι τις υπώρειες, όπως το αποδεικνύει η εμφάνιση των σκληρόφυλλων πλατύφυλλων και η καλλιέργεια της ελιάς. Ο Λαϊλιάς συνεπώς προσεγγίζει στον Μεσογειακό - Βαλκανικό ορεινό τύπο ευρισκόμενος στην μεταβατική οριακή ζώνη Μακεδονικής - Θρακικής και Βαλκανικής επαρχίας.