skip to main content

Μητρούσης Γκογκολάκης

 

Ο Μητρούσης Γκογκολάκης καταγόταν από το χωριό Χομόνδος. Με την εθνική του δράση έγινε ο φόβος των Βουλγάρων Κομιτατζήδων.

Μια μέρα το 1907 βουλγαρική συμμορία υπό τον αρχικομιτατζή Αραμπατζή, εκμεταλλευόμενη την απουσία του Γκογκολάκη, έβαλε φωτιά στο σπίτι του και κατέσφαξε ολόκληρη την οικογένειά του.

Ο Μητρούσης όταν επέστρεψε κι αντίκρυσε το θλιβερό θέαμα των πτωμάτων των αγαπημένων του, ορκίστηκε εκδίκηση.

Συγκρότησε σύντομα δικό του αντάρτικο σώμα και άρχισε τη δίωξη των κομιτατζίδων.

 

Στο πλευρό του πολεμούσαν ο παιδικός του φίλος Αθανάσιος Γιοβάνης, ο συμπατριώτης του Μιχάλης Ουζούνης, ο Νικόλαος Παναγιώτου από το Αγρίνιο και ο Θεόδωρος Τουρλεντές από το Λεοντάριο. Στις 13 Ιουλίου 1907, ημέρα Παρασκευή, ο Καπετάν Μητρούσης κυνηγώντας με τα παλικάρια του τους Βουλγάρους μπήκε στις Σέρρες και κρύφτηκε στο σπίτι του Παπαθανάση, ιερέα του ναού της αγίας Ευαγγελίστριας στα Κάτω Καμενίκια.

Η παραμονή του όμως στην πόλη προδόθηκε στους Τούρκους και αμέσως 12.000 τούρκοι στρατιώτες κύκλωσαν τη συνοικία. Ο Καπετάν Μητρούσης τότε εγκατέλειψε το σπίτι του και κατέφυγε με τους 5 άνδρες του στο καμπαναριό της εκκλησίας. Άρχισε τότε μια άνιση μάχη με αποτέλεσμα να σκοτωθούν δύο από τους συντρόφους του, ενώ οι άλλοι τρεις βαριά πληγωμένοι έπεσαν αιχμάλωτοι στους Τούρκους.

 

Ο Καπετάν Μητρούσης αγωνίστηκε μόνος μέχρις εσχάτων. Αφού σκότωσε δεκάδες Τούρκων και τέλειωσαν τα πυρομαχικά του αυτοκτόνησε με το μαχαίρι του, για να μην πέσει ζωντανός στα χέρια των Τούρκων (14 Ιουλίου 1907). Ο θάνατός του σύντομα έγινε θρύλος και τραγούδι που τραγουδούσαν επί πολλά χρόνια οι Σερραίοι. "Μητρούσης καπετάνιος, θεόν παρακαλεί να έμβρει μες στα Σέρρας, να σύρη το σπαθί!"

ΜΗΤΡΟΥΣΗΣ
Νύχτες σκοτεινές, κανένα αστέρι
στον ορίζοντα, βογγούσαν τα ουράνια,
τρίζαν τα δέντρα από τη μαύρη
σκλαβιά το ποτάμι της ελπίδας
πότιζε τα αιματοβαμμένα μονοπάτια
της Μακεδονικής γης.
Στην Ευαγγελίστρια, εκκλησία των Σερρών,
λάμπει, αγνέ Μακεδονομάχε, η υπεράνθρωπη
δύναμη της λεβεντιάς σου...
Ψηλά στο καμπαναριό με τους δικούς σου
πήρες τη νίκη της Ελληνικής ψυχής...
Η Ελλάδα χρωστάει πολλά σ' εσένα...
Οι θρήνοι των σκλαβωμένων...
Οι καπνοί από τα κατεστραμμένα,
ξεκληρισμένα χωριά σε έστησαν
στον Ολύμπιο θρόνο της σκέψης.
"Δάφνες της Μακεδονίας" Ν.Κοντού